Rosa blomar i mai

Rosa allé. Den rosa alléen ved UiS. Treng eit lite tilbakeblikk til den på ein kveld med regn og vind. Berre nokre veker sidan alléen såg knallrosa ut, berre halvanna veke sidan det byrja å drysse ned på bakken, som eit tynt lag med rosa konfetti. No er alt kanskje heilt borte. Rosa blomar i mai.

Mai, flotte mai!

Ser det i hagar og parkar, langs bussvegen og ved konserthuset, alle trea med rosa blomar. Akkurat som med snøklokkene, er dette eit syn som er like nydeleg kvar vår. Særskilt alléen ved eit av universitetsbygga er litt ekstra vakker der den lyser opp stien du går på. Fuglekvitter overalt. Vårlufta i andletet. Lyserosa blomar mot ein lyseblå himmel, mai i all si prakt. 

Alt det som blømar

Sykla til UiS i går for å sjå om det var komme rosa blomar på trea. Etter ein lang vinter, var det framleis akkurat litt for tidleg til at alléen var full av det vårlege synet, men turen var ikkje heilt bortkasta. Dei lyserosa, nesten kvite blomane på andre tre er ganske fine dei også, og me gjekk av syklane og titta opp på trea eit par minutt. Alt det som blomar ute no når det er vår!

Starten av ei ny årstid

Små, vårlege blomar i ein rullesteinvase. No er me nok heilt på tampen av snøklokkesesongen, på tysdag såg eg krokusar, i dag var det plutseleg snø. Heldigvis ikkje snø som låg lenge, altså. Sidan eg byrjar å sjå færre og færre av desse kvite blomane ute, må eg leggje ut eit siste lite innlegg her på bloggen. For det fortener dei, det fyrste vårteiknet. Dei lyser opp, både inne og ute, og som eg har skrive så mange gongar før, er dei for meg det aller vakraste – og viktigaste – teiknet på våren.

🌱🤍

Vårens vakraste syn – eg nyt det så lenge det varer. 

Skuggar av sola

Skuggespel i heimen fyrst av vintersola og no av vårsola. Det er ikkje det at eg ikkje fann glede i det same i leilegheita, men det er eit eller anna med det å oppdage slike dagar med sol inn i nyheimen. Nye plassar der sola kviler, på ei bokrekkje full av vakre klassikarar, på veggen der plantane får skine eller på trefiguren som står på eit skap. Trass ein kald vinter, hadde me fleire dagar der sola titta inn i huset, og det same med denne fyrste vårveka. Sollyset er hjarteleg velkommen kva dag som helst.

Fire dagar på rad

Ikkje i dag men i går og forgårs, tysdag og måndag. Å starte morgonane slik. Sitje litt foran omnen eller i sofaen med ei bok i handa, drikke eit par slurkar kaffi. Titte ut av stovevindauga og sjå himmelen stå i brann. Gå ut på terrassen i minus fire gradar, stå der eit lite minutt og nyte slike vakre soloppgangar. Akkurat som førre veke. No snør det ute, eg kryssar fingrane for at den ikkje ligg lenge. For sjølv om det berre er februar og enno vinter, lengtar eg etter våren.

Slike kvardagsturar

Graset som glitra. Raudstrupen som song i treet. Solstrålane som lurte seg gjennom treet, mellom sverda og over fjorden. Ein times gåtur i nydeleg vintervêr i lag med ei god veninne. Kvardagsglede.

Klare solstrålar

Mellom Sjøholt og Trondheim i oktober. Store delar av køyreturen var full av regn, regn og atter regn, men ein plass langs vegen skein det opp. Solstrålane lyste sterkt og klart gjennom skyene, verkeleg eit syn. Nesten som eit måleri. For sjølv om me berre fekk sjå det for ei lita stund, var det rein himmelmagi. Solstrålar eg finn fram i minnet på slike regntunge dagar som no.

Rosatonar høgt der oppe

Fuglane som fauk over ein himmel i brann i dag tidleg. Sjølv om eg sat i sofaen med ei god bok og naut kaffien, måtte eg ut på terrassen før klokka var ni. Sukk, det har vore fleire slike morgonar i det siste, og når eg gjennom dei små stovevindauga ser at det byrjar å lysne ute, reiser eg meg opp og går bort til terrassevindauga. Står der og tittar ut. Til slutt tar eg på meg ei jakke og nokre sandalar, kameraet over skuldera og går ut for å beundre fargespelet høgt der oppe på himmelen.

Glitter i graset

Ti minutt tar det å gå til jobb. Ein tur vil eg ikkje kalle det, men førre veke måtte eg likevel ta med meg kameraet den ein dagen eg traska til jobb. Rimet glitra i graset, dei varme haustfargane var blitt dusare med eit tynt, kvitt lag av den kalde frosten. Ull frå topp til tå, og sola varma i andletet.

Heil haug med konfetti

Rundt omkring på bakken ligg det blad i alle fargar og storleikar. Nesten som konfetti, ein heil haug med konfetti. Det lyser opp når eg traskar til jobb. Haustlauvet, eit vakkert skode år etter år. 

Dagens morgonhimmel

Før jobb i dag, ein morgonhimmel fyrst rosalilla og etter kvart gyllen oransje. Kanskje ikkje den fyrste soloppgangen sett frå vår nye heim, men like fullt den fyrste soloppgangen eg verkeleg har fått med meg etter at me flytta. Eg sat i stova og skulle hente meg meir kaffi då eg fekk auge på morgonhimmelen gjennom det eine stovevindauget. Tok på meg sko og jakke, gjekk ut på terrassen og sat der eit par minutt medan eg drakk kaffi. Ikkje lenge, men nok til å kjenne ein form for morgonro. Slike stunder er gull verde, særskilt no om hausten når dagane kan vere grå. Å gå ut på terrassen og sjå opp på morgonhimmelen full av fargar, berre vere utan å tenkje på så mykje anna.

🍂💛🍁

Alle fargane i oktober. På veg til jobb, på veg frå jobb, langs Mosvatnet og nabolaget. Kvart år blir eg like glad når eg går blant alt dette vakre. Eg gøymer alt dette i hjartet, for eg veit at november er her om berre ein dryg dag, ein månad som ofte er kald og blaut. Forhåpentleg er det nokre fargar att slik at det ikkje berre blir grå dagar, men for no er det ein ordentleg haustfargebonanza!