Stille liv i ei nordlandsnatt

Sundagskveld. Tidlegare i dag las eg ut ei bok, så ei til. Me har tatt det med ro her heime, eg var jo på jobb i går, og då blir det liksom berre ein dag med helgekjensle. Han var forkjøla førre helg, og no var det min tur. Heldigvis har det ikkje vore så ille at eg måtte vere heime frå jobben, men eg er lei av å vere tett. Tja, elles ikkje så mykje nytt å melde. Timane på jobb har vore både det eine og det andre; i eit augneblink pratar ein med kundar om kjekke bøker, i det neste kjem det nokon farande inn og er unøgd med det dei nyleg har kjøpt. Joda, eg skjønner at det "berre er slik" når ein jobbar i butikkbransjen, men det er innimellom som om all folkeskikk er borte vekk. Eg prøver uansett å hugse på alle dei fine folka eg møter, slik som alle dei andre små og store kvardagsgledene: 

 

✦ når eg etter kvart kom i gong, var Stille liv ein fest å lese

✦ lys i den fine telyshaldaren som heng i det eine stovevindauget

✦ framleis (og for alltid) snøklokker 

✦ fuglesong 

✦ søtaste lille Olive som synest det var, og framleis er, gøy å leike med pappesker

✦ lese eit par sider i tåkeheimen på veg til jobb

✦ mannen min fekk på plass pallekarmar i hagen no i helga 

✦ laurdagspizza etter jobb og ein enkel, men herleg film (Legally Blonde)

✦ klassikarar med vakre omslag, det er så mange flotte seriar å ta av 

✦ supestas med god melding og terningkast fem i Aftenbladet etter konserten førre laurdag 

✦ tredje boka i mi eiga leseutfordringa var Regine Normanns Nordlandsnatt

✦ rolege morgonar med kaffi og bok, sånn som gir meg både ro og energi

✦ sjå ein Poirot-episode i lag med den aller finaste 

✦ ein litt artig selfie på veg til jobb i gråvêret 

✦ Leif Ove og Solveig Andsnes sin versjon av "Vi skal ikkje sova bort sumarnatta" 

✦ sjølv om det ikkje er ei original Tove Jansson-bok, er det kjekt å sjå Mummi-figurane

✦ blå himmel og fuglar høgt i sky

✦ helse på ein liten kvalp då eg var ute og gjekk 

✦ 10 bokhandlar ein berre må innom viss ein er i Bath 

✦ te og lesestund to av kveldane

✦ set pris på at den offisielle Agatha Christie-kontoen deler bokbiletet mitt på Instagram

✦ har enno ikkje sett filmen, men gøy at Affeksjonsverdi vann Oscar for beste internasjonale film 

✦ The Wedding People fall ikkje heilt i smak, men forfattaren tar opp nokre viktige tema 

🌱🤍

Vårens vakraste syn – eg nyt det så lenge det varer. 

For no, slike morgonar

Men dette var dagen i går. Eller, eigentleg kva dag som helst der eg har litt ekstra tid om morgonen. Kaffi og ei bok. Kanskje to. Eller ei tredje bok. Slike stunder tar eg med meg vidare gjennom dagen. Å ha god tid om morgonen kjem eg til å ha mindre av når eg byttar jobb om eit par veker. Eg kjem til å sakne kollegaane mine, alle bøkene eg får sjå kvar dag og slike rolege morgonar. Men eg kjem til å jobbe meir normale tider, måndag til fredag og ikkje kveldar eller helger – eg trur det kjem til å gjere godt. Så får eg nyte dei seine morgonane no medan eg kan, og så klart helgemorgane

Dagen i går

Altså, ikkje bokstaveleg tala dagen i går. Men me såg ein Studio Ghibli-film med det namnet frå 1991 her heime for ikkje så lenge sidan. På engelsk heiter den Only Yesterday medan den heiter おもひでぽろぽろpå japansk, noko ein kan omsette med "minna strøymer på". Filmen er ulik dei andre Ghibli-filmane me har sett då den ikkje inneheld fantastiske element eller ei større historie den vil fortelje. Eller, kanskje den eigentleg har noko stort å fortelje, for ofte er det dei små historiene som sit igjen. Hovudpersonen ser tilbake på barndommen sin, på kontrastane mellom bygd og by, medan ho i notida er på besøk på landet hos nokre slektningar. Eg skal ikkje skrive så mykje meir anna enn at medan den siste scena rullar på skjermen, kan ein høyre ein velkjent song. "The Rose" er skrive av Amanda McBroom, og Bette Midler gjorde den kjent i 1979-filmen med same namn. Innimellom kan eg kjenne at eg synest songen er overspelt, men då eg høyrde den i sluttscena av Dagen i går, på japansk, trilla tårene. Miyako Harumi syng den, og ho får fram ei stemning som eg trur me alle kan kjenne oss igjen i. Med eitt – sjølv om eg ikkje skjønner orda – gav songen meining. 

To orkesterkonsertar på to dagar

For all del, me spelte ikkje to heilt forskjellige konsertar, det var nemleg det same programmet både i går og i dag. Men me spelte på to heilt forskjellige lokasjonar, og det blei dimed likevel to ulike konsertar. Slike konserthelger er meir utmattande enn ein kanskje skulle tru, men gøy er det jo lell. Gøy er det også å lese alle Poirot sine funderingar og kommentarar i ein ordentleg klassikar (tenk om det enno gjekk an å køyre den originale Orientekspress-ruta). Nok å gjere på jobb med mykje varer som me skulle finne plass til og samstundes prøve å avrunde Mammut-salet. På fredag blei leilegheita vår lagt ut til sals, kjenner det er litt spennande og samtidig veldig greitt. Nett no dett regnet ned ute, eg kjenner dufta av nysteikte brød, og me er klare til å ta fatt på ei ny veke:

 

✦ okei, hugsar det meste av Mord på Orientekspressen, likevel er den kjekk å lese gong etter gong

✦ fleire gode lesestundar i lag med mannen min 

✦ Finding Bear er oppfølgjaren til Den siste isbjørnen, og også denne rørte meg veldig mykje

✦ vårt nye salongteppe, ein fin duk og snøklokker i rullesteinvasen 

✦ ha, ha, må le av desse klippa: "Top 10 Funniest Allo Allo Moments"

✦ filmkveld hos eit venepar med både strikking, litt snacks og prating

✦ og filmen me såg var Train Dreams, for ein stille og sårvakker film! 

✦ vårlege boktips frå Miranda 

✦ regndropar på ein gåsunge 

✦ høg fuglesong dei dagane regnet ikkje har bøtta ned 

✦ litt rart å sjå, men no ligg altså leilegheita ute på finn.no

✦ skal innrømme at det er stas å spele i Fartein Valen-salen i Stavanger konserthus 

✦ kjekt at det kom ein del folk og høyrde på oss i konserthuset i går

✦ snøklokkene i hagen vår, tenk det 

✦ to ordentlege søtnosar, ein katt og ein liten hund

✦ Zalo blei henta på måndag, men det er alltid artig å ha han på besøk

✦ sultne fiskar sett på tur i nærområdet, småhumra for meg sjølv der eg gjekk 

✦ sollyset på sofaen 

✦ Pavla Kurková lager heilt nydelege keramikkrus

✦ veneparet me såg film hos, har ein pus, og var ordentleg gira på å leike med eit garnnøste 

✦ synest det er gøy å trille pallar av garde med jekketralla på jobb

✦ ei feelgood-bok som i mine auge også går i djupna: Pianisten ved fjellvannet

Rett utanfor terrassedøra

Ruskar godt i veggane. Ute både regnar og blåser det ganske heftig no i kveld. Me sit her og går gjennom førehandsvisninga for bustadannonsen for leilegheita vår. Snart er den heilt klar til å seljast. Om berre nokre minutt, tenkjer eg å ta fram ei god bok og slappe av med den. Prøve å stenge ut lyden av vindkasta. Snøklokkene vaiar nok der ute, men det er fint å vite at me faktisk har desse blomane ved hekken i hagen vår. Det aller vakraste vårteiknet berre rett utanfor terrassedøra. 

Nytt, mjukt salongteppe

Under spisestovebordet vårt ligg det blålege teppet som me i leilegheita hadde under sofaen og sofabordet. Ein treng kanskje ikkje eit salongteppe under eit spisestovebord, men då me fyrst hadde plassert det der, syntest me det passa veldig bra – det gjer plassen litt lunare. Eit kvitt, loddent teppe frå det norske merket Lambo (finn ikkje så mykje informasjon om merket) har me fått frå mamma og pappa då dei skifta ut salongteppa sine for ei god stund sidan. Det har vore eit teppe me hadde på gjesterommet, og her i nyheimen har me hatt det som salongteppe ved sofaen. Men me kjente begge to at med lys sofa, lyst golv og ein stor, lys vegg, måtte me ha eit teppe som var meir fargerikt. 

 

Tja, det var lettare sagt enn gjort å finne. Me såg litt på Finn og var elles rundt på forskjellige møbelbutikkar, men sukk, i butikkane er det omtrent berre kvite, grå og beige teppe som er å finne for tida. Til slutt drog me til Teppelageret på Mariero, den same butikken kor me tinga det blålege salongteppet for mange år sidan. I motsetnad til då, valde me ull som materiale (det andre teppet er kunststoff), og me enda opp med eit ullkuleteppe frå merket Tisca i ein varm, rustraud farge. Alltid litt vanskeleg å ta bilete som gjengir fargen heilt nøyaktig, men eg håper du likevel får eit visst inntrykk. Om ikkje anna, så er i alle fall me supernøgde, både med fargen, materialet og kvaliteten!